Objawy uszkodzeń

Chociaż większość gatunków wełnowców żeruje na nadziemnych częściach rośliny, niektóre gatunki wysysają pokarm z korzeni, natomiast inne tworzą galasy. Kilka gatunków może również przenosić szkodliwe wirusy.

Wełnowcowate wyrządzają szkody na plonie na różne sposoby:

Nimfy i samice wysysają sok z rośliny, hamują wzrost i powodują deformację i/lub żółknięcie liści, czasami następuje defoliacja. Ogólnym efektem jest redukcja fotosyntezy, a tym samym zmniejszenie plonu. Kwiaty i owoce często opadają.

Sok roślinny jest bogaty w cukry, ale ma niską zawartość białka. Aby pozyskać wystarczającą ilość białka, wełnowcowate muszą spożywać duże ilości soku, usuwając nadmiar cukrów w postaci spadzi. Na spadzi często wyrasta czarna pleśń (Cladosporium spp.). Dodatkowo biała woskowa wydzielina wełnowców zmniejsza wartość ozdobną zaatakowanych roślin. Owoce i kwiaty są również zanieczyszczone, co czyni je niezdatnymi do sprzedaży, a obniżony poziom fotosyntezy w liściach również zmniejsza produkcję kwiatów i owoców.

W przypadku roślin ozdobnych sama obecność wełnowców wystarcza, aby produkt był niezdatny do sprzedaży. Bardzo mała populacja może zatem spowodować znaczne szkody gospodarcze.

Cykl rozwojowy i wygląd wełnowca cytrusowego

Dorosłe samice Planococcus citri mają 2,5–4 mm długości i 2–3 mm szerokości. Od strony grzbietowej mają owalny kształt; są miękkie i pokryte drobnym woskowym materiałem. Praktycznie się nie poruszają. Od innych wełnowców odróżniają się tym, że posiadają 18 par stosunkowo krótkich woskowych prętów wokół krawędzi ciała i dwa nieco dłuższe „włókna ogona”. Włókna ogona są zawsze krótsze niż 20% długości ciała. Wytwarzają niewielką ilość wosku, dzięki czemu ich jasnożółte do różowego ciało jest widoczne przez jego woskową osłonę. Na ciele często mają ciemniejszy podłużny pasek.

Dorosłe samce żyją krótko i trudno je zauważyć. Są mniejsze od samic, mają dwie pary skrzydeł i dwa długie włókna ogonowe. Ich jedynym zadaniem jest zapłodnienie samicy i gdy tylko samiec opuszcza kokon, udaje się na poszukiwanie partnerki. Zapłodniona samica składa kilkaset jaj w podłużnym kosmatym worku jajowym złożonym z białych woskowych nici. Po złożeniu jaj samica się kurczy i umiera. Z jaj rozwijają się nimfy w pierwszym stadium rozwojowym. Te pierwsze nimfy są zwane „gąsienicami”. Są bardzo aktywne w poszukiwaniu nowego miejsca żerowania i mogą przemieszczać się na znaczną odległość w obrębie rośliny. Męska nimfa przyczepia się do rośliny, natomiast samice pozostają ruchliwe przez cały okres rozwoju. Po drugim stadium rozwojowym męska nimfa tworzy ciemnobrązową przedpoczwarkę, z której szybko rozwija się poczwarka, wewnątrz białego kosmatego kokonu. Postać samic zmienia się w niewielkim stopniu, a po drugim i trzecim stadium rozwojowym stają się dojrzałe seksualnie. Wkrótce po uzyskaniu dojrzałości samice zaczynają wydzielać feromon płciowy, aby przyciągnąć samców. Samce zwykle latają tylko wczesnym rankiem.