Ralstonia solanacearum

Śluzak ziemniaka

Informacje ogólne

Ralstonia solanacearum jest patogeniczną bakterią roślin. Jest to choroba przenoszona przez glebę, która kolonizuje ksylem, powodując więdnięcie bakteryjne i zgniliznę. Ma bardzo szeroki zakres potencjalnych roślin żywicielskich.

Cykl rozwojowy i wygląd śluzaka ziemniaka

Ralstonia solanacearum jest organizmem kwarantannowym w Europie, który jest uważany za organizm bioterrorystyczny w Stanach Zjednoczonych. Występuje powszechnie w glebie w regionach tropikalnych oraz subtropikalnych i jest przenoszony przez wprowadzanie materiałów rozmnożeniowych (sadzeniaki, sadzonki roślin ozdobnych) z cieplejszych regionów. Wyróżnia się wiele ras, które mogą atakować różnych żywicieli. Rasa 3 ogranicza się do ziemniaków i pomidorów. Podczas gdy inne rasy rozwijają się najlepiej w temperaturze 35–37°C, w przypadku rasy 3 optymalna temperatura wynosi 27°C, przez co ryzyko jej wystąpienia jest większe w regionach o umiarkowanym klimacie. Może bez problemu przeżyć w wodzie i wielu różnych typach gleby oraz na alternatywnych żywicielach, takich jak chwasty. Atakuje rośliny przez rany lub aparaty szparkowe, a następnie rozprzestrzenia się na naczynia w ksylemie. W przypadku ziemniaka choroba jest przenoszona przez bulwy. Rozprzestrzenianie się infekcji na inne rośliny odbywa się poprzez przenoszenie bakterii z korzeni zainfekowanych roślin na sąsiednie rośliny. Bakterie mogą być również przenoszone za pośrednictwem wody do nawadniania.

Częstość występowania choroby jest najwyższa, gdy wilgotność gleby jest wysoka, na przykład w czasie deszczu. Gdy temperatura jest niska, infekcja może pozostać utajona, dopóki warunki nie będą korzystniejsze. Utrudnia to rozpoznawanie zainfekowanych pól.

Zapobieganie śluzakowi ziemniaka