Clavibacter michiganensis sp.

Rak bakteryjny pomidora

Informacje ogólne

Bakteria Clavibacter jest organizmem kwarantannowym w Europie, co oznacza, że ​wdrożono wiele rozwiązań mających zapobiegać przedostawaniu się bakterii do upraw. W razie wykrycia sporadycznej infekcji podejmowane są rygorystyczne środki w celu jej zwalczenia. W przypadku upraw pomidora hodowcy muszą całkowicie zniszczyć zainfekowaną uprawę lub, jeśli uprawa jest stara, tylko rośliny w zarażonym obszarze, zachowując dużą strefę buforową. Ponowne sadzenie może nastąpić dopiero po przedstawieniu władzom dowodu przeprowadzenia dokładnej dezynfekcji. Hodowcy ziemniaków tracą cały plon z zaatakowanego pola, a ziemniaki z innych pól w gospodarstwie są w tym roku oznaczane jako „podejrzane”. Na zarażonym polu nie można sadzić ziemniaków ani innych roślin psiankowatych przez pięć lat. Na innych polach w tym samym gospodarstwie nie można uprawiać sadzeniaków przez rok po zakażeniu.

Cykl życia i wygląd bakteryjnego raka pomidora

Bakterie Clavibacter są przenoszone przez nasiona i przez bulwy, a pierwotna infekcja pochodzi głównie z zainfekowanego materiału rozmnożeniowego. Rozprzestrzenia się na inne sadzonki poprzez styczność z roślinami w uprawach szklarniowych i przez wodę w uprawach polowych, na przykład poprzez rozpryski wody podczas deszczu lub nawadniania. Rozpylanie może również przyczyniać się do rozprzestrzeniania bakterii, zarówno w szklarniach, jak i na polu. Bakterie mogą być również roznoszone przez maszyny, skrzynki i narzędzia. Bakterie infekują nowe rośliny, przedostając się do ich wnętrza przez rany, a następnie rozwijają się w unaczynieniu rośliny. Wzrost roślin zostaje zahamowany, a roślina więdnie, ponieważ naczynia w ksylemie są zablokowane. Bakteria może przetrwać przez określony czas w resztkach pouprawowych, takich jak bulwy samosiewne i resztki pouprawowe ziemniaka. Zainfekowane bulwy mogą infekować zdrowe bulwy podczas przechowywania po zbiorze.

Zapobieganie rakowi bakteryjnemu pomidora