Pythium aphanidermatum

Obumieranie

Informacje ogólne

Gatunek Pythium jest uważany za „słaby patogen”, co oznacza, że ​może atakować jedynie rośliny, które są rosną w nieoptymalnych warunkach i doświadczają stresu, np. spowodowanego nadmierną ilością wody, zbyt wysokimi lub niskimi temperaturami bądź nagłymi wahaniami temperatury.

Patogen Pythium aphanidermatum występuje najczęściej w wyższych temperaturach w glebie lub w wodzie do nawadniania. Pythium aphanidermatum najczęściej atakuje młode rośliny, w przypadku których powoduje bardziej rozległe uszkodzenia.

Cykl rozwojowy i wygląd obumierania

Gatunek Pythium zalicza się do lęgniowców, oddzielnej grupy mikroorganizmów, a zatem nie jest prawdziwym grzybem. Może przetrwać w glebie jako oospory, czyli przetrwalniki, które są odporne na niekorzystne warunki, w szczególności na odwodnienie. Kiełkowanie oospor jest stymulowane przez wysięki z korzeni podatnego żywiciela znajdującego się w pobliżu. Oospory kiełkują i tworzą tak zwane zarodnie, z których następnie wytwarzane są zoospory. Zoospory to zarodniki mające wici, które umożliwiają im poruszanie się w wodzie. Zoospory są chemicznie przyciągane do rosnących korzeni młodych roślin i poruszają się w ich kierunku poprzez wodę w glebie. Zarażają korzenie przez małe rany, w miejscu tworzenia się bocznych korzeni lub przez inne podobnie uszkodzone miejsca.

Na zarażonej roślinie powstają nowe zarodniki z zoosporami, które umożliwiają rozprzestrzenianie się choroby na sąsiednie rośliny.

Zarodniki niesione są przez wodę. Dlatego choroba ta rozprzestrzenia się najszybciej w wilgotnych warunkach przy wysokiej zawartości wody (>70%) w glebie lub podłożu.

Oospory są roznoszone przez cząstki ziemi przemieszczane przez ludzi lub maszyny. Gatunek Pythium może bez problemu przetrwać w glebie lub podłożu przy braku roślin. Wiele gatunków jest całkowicie saprofitycznych, co oznacza, że nie szkodzą roślinom.

Zapobieganie obumieraniu