Ogórek

Biologia

• Niektóre odmiany ogórka (Cucumis sativus) są partenokarpiczne. Oznacza to, że zawiązywanie owoców zachodzi bez zapylenia kwiatów. W przypadku tych odmian nie ma potrzeby wprowadzania trzmieli do upraw.
• Zapylenia wymagają jedynie niepartenokarpiczne odmiany, np. korniszon. U tych odmian na jednej roślinie występują zarówno kwiaty męskie, jak i żeńskie.
• Oba typy kwiatów wytwarzają nektar, pyłek natomiast produkowany jest jedynie przez kwiaty męskie.
• Choć możliwe jest samozapylenie (zapylenie pyłkiem tej samej rośliny), u niepartenokarpicznych odmian ogórka ważną rolę odgrywa także zapylenie krzyżowe.
• Ziarna pyłku na znamieniu słupka świadczą o tym, że kwiat został odwiedzony przez trzmiele.

Ule NATUPOL

• Ilość nektaru wytwarzanego przez kwiaty ogórka nie zawsze jest wystarczająca dla optymalnego rozwoju populacji trzmieli. W związku z tym ul zawiera pożywkę.

Dobry start

• Do zapylania ogórków stosuje się zwykle kolonie N. W momencie dostawy kolonia N składa się z 50-60 robotnic. Długość życia kolonii to 8-12 tygodni.
• Jeden ul wystarcza na ok. 1500 m². W przypadku upraw o mniejszej powierzchni nasz konsultant może doradzić Państwu wybór innego rodzaju ula.

Użytkowanie

• Ule należy umieścić na wysokości 50 cm – 1 m nad ziemią w miejscu osłoniętym od promieniowania słonecznego i zabezpieczonym przed skraplaniem pary/ opadami atmosferycznymi. Zimą zaleca się ustawienie uli w miejscu słonecznym. Unikać umieszczania ula wśród liści!
• Odciąć wszelki dopływ dwutlenku węgla w bezpośredniej bliskości ula.
• Należy zabezpieczyć ul przed mrówkami.
• Po umieszczeniu ula we właściwym miejscu należy pozostawić trzmiele na około pół do 1 godziny, by się uspokoiły. Potem można otworzyć wylot.
• W przypadku uprawy w szklarni lub tunelu należy otworzyć wylot ula, gdy wietrzniki są zamknięte (późnym popołudniem). Zapobiega to wylatywaniu trzmieli poza szklarnię podczas przelotów orientacyjnych i umożliwia ich powrót do ula.
• Po kilku przelotach orientacyjnych trzmiele rozpoczną zapylanie.
• Trzmiele są najbardziej aktywne rano i po południu. Ich aktywność zależy także od okresów kwitnienia uprawy.
• Trzmiele wykazują aktywność w temperaturach 10-30°C, optymalna temperatura wynosi 15-25°C.

  Ochrona upraw

• Trzmiele bez problemu łączyć można z naturalnymi wrogami szkodników.
• Stosowane w rolnictwie środki chemiczne mogą wpływać pośrednio lub bezpośrednio na trzmiele. Efekt bezpośredni występuje wówczas, gdy robotnice lub larwy zamierają na skutek kontaktu z produktem chemicznym lub po jego zjedzeniu. Pośredni wpływ takich środków zaobserwować można, gdy zapach rośliny traktowanej środkami chemicznymi odstrasza trzmiele od wizyt.
• Pozostałości pestycydów systemicznych (pobieranych przez system korzeniowy) często utrzymują się w roślinach przez długi czas. W przypadku gdy roślina taka poza pyłkiem produkuje także nektar (np. słodka papryka), szkody wyrządzone populacji trzmieli mogą być znacznie poważniejsze niż w przypadku roślin produkujących wyłącznie pyłek (np. pomidor).
• Szczegółowe informacje na temat czasu zalegania pestycydów oraz ich wpływu na trzmiele i inne organizmy pożyteczne dostępne są na stronie Koppert – Skutki Uboczne: Baza Danych On-line.
• Przed przeprowadzeniem oprysków należy zawsze uaktywnić opcję BEEHOME w ulu. Dzięki temu trzmiele mogą wejść do ula, nie mogą jednak wydostawać się na zewnątrz. Po upływie ok. 1 godziny ul można całkowicie zamknąć, a następnie przykryć lub wynieść ze szklarni.
• W przypadku usunięcia ula na jakiś czas ze szklarni należy go przechowywać w temperaturze 18-20°C.