Ziemiórki

Wprowadzenie

Ziemiórki (Sciaridae) to niebezpieczne szkodniki uszkadzające głównie młody materiał roślinny, w tym przede wszystkim siewki, podkładki i sadzonki wielu gatunków roślin. Mogą także przysparzać wielu problemów w uprawie grzybów, powodując zarówno szkody bezpośrednie, jak i pośrednie. Muchówki te pojawiają się najczęściej w wilgotnym środowisku o wysokiej zawartości materii organicznej.

Biologia

Cykl rozwojowy ziemiórek składa się z siedmiu stadiów: jajo, cztery stadia larwalne, poczwarka i imago. Dorosłe muchówki można zauważyć dopiero wtedy, gdy występują w dużych ilościach. Samice składają jaja w glebie. Larwy żerują na rozkładającym się materiale roślinnym, glonach i grzybach znajdujących się na powierzchni lub w głębi gleby. Tam także odbywa się przepoczwarczenie.

Objawy żerowania

• Larwy uszkadzają głównie korzenie młodych i/lub słabych roślin w środowisku o wysokiej wilgotności, bogatym w materiał organiczny. Szkody bezpośrednie prowadzą do ograniczonego poboru wody i składników odżywczych, co powoduje obumieranie roślin. W przypadku silnych roślin, skutki żerowania ziemiórek widoczne są tylko przy dużej liczebności szkodników.
• Szkody pośrednie powodowane przez larwy ziemiórek polegają na przenoszeniu roztoczy, nicieni, wirusów i zarodników grzybów. Dorosłe ziemiórki mogą być także wektorami zarodników grzybów. Miejsca żerowania larw stanowią również potencjalne drogi wnikania grzybów chorobotwórczych. Wszystkie te czynniki razem mogą spowodować zamieranie roślin.