Miniarki

Wprowadzenie

Najczęściej występujące gatunki szkodliwych miniarek to: miniarka psiankowianka (Liriomyza bryoniae), miniarka ciepłolubka (Liriomyza trifolii), miniarka szklarniówka (Liriomyza huidobrensis) oraz miniarka powszechnianka (Liriomyza strigata). W warunkach naturalnych znaczna część larw miniarek ulega spasożytowaniu przez wrogów naturalnych. Stosowanie pestycydów o szerokim spektrum działania spowodowało nasilenie się problemów z miniarkami. Naturalni wrogowie miniarek są niszczeni, szkodniki natomiast wykształciły odporność na środki chemiczne.

Biologia

Miniarki przechodzą w swoim rozwoju przez sześć stadiów: jajo, trzy stadia larwalne, poczwarka i imago. Dorosłe osobniki to niewielkie, czarno-żółte muszki. Larwy minują liście roślin. Przepoczwarczenie odbywa się zazwyczaj w podłożu.

Objawy żerowania

• Larwy minują liście, co powoduje obniżenie walorów estetycznych, zasychanie liści lub nawet ich przedwczesne opadanie, co z kolei negatywnie wpływa na wielkość plonu.
• Dorosłe samice miniarek pozostawiają w miejscach żerowania charakterystyczne znaki, obniżające wartość dekoracyjną roślin. Miejsca takie narażone są także na ataki ze strony bakterii i grzybów.